Þurrkum út gömlu flokkana

Þá er ríkisstjórnin fallin og brátt fáum við kjósendur að sýna hug okkar í verki. Þegar dyr kjörklefana opnast loks er mikilvægast af öllu að gleyma ekki því sem gengið hefur á undanfarið og sýna stjórnmálamönnum að þótt þeir neiti að taka ábyrgð á gerðum sínum eru kjósendur færir um að kenna þeim sitt hvað um muninn á réttu og röngu. Enginn af þeim sem nú starfar í stjórnmálum er hæfur til að taka sæti á þingi og leiða okkur í gegnum þessar þrengingar. Þeir eru allir sem einn litaðir af spillingunni og ef þeir hafa ekki tekið að fullum krafti þátt í dansinum kringum útrásarvíkingana hafa þeir staðið hjá og ekki lagt eyrun við varnaðarorðum vísra manna. Stjórnmálaumhverfið hér á landi nú minnir mig á ævintýri sem ég las sem barn um þríhöfða þurs. Svo illa var fyrir honum komið að hvert höfuð hafði sína skoðun á öllu sem fyrir bar og þursinn gat ekkert gert án þess að það kostaði rifrildi og þus höfðanna í langan langan tíma. Framsóknarflokkurinn heldur að það nægi að skipta um ásýnd á höfðinu en gleymir að það situr enn á sama hálsinum. Þeim hálsi sem kyngdi einkavæðingu bankanna, ofurlaununum, auðsöfnun örfárra manna meðan bjargarleysi þeirra lægst settu jókst. Þursinn í ævintýrinu endaði með að tortíma sjálfum sér því að lokum náðu höfuðin að æsa hvert annað svo upp að hendur hans hjuggu þau öll af. Það er það sem við kjósendur þurfum að gera. Eini munurinn er að við þurfum að höggva niður fimm höfuð, Sjálfstæðis, Samfylkingar, Framsóknar, Vinstri grænna og Frjálslyndra. Gerum það sem þarf. Stofnum nýtt lýðveldi með tilstyrk fólks sem raunverulega hefur hugsjónir að leiðarljósi og er tilbúið að vinna af heilindum.

Bótaskylda skólayfirvalda

Að undanförnu hefur verið mikil umræða um einelti í kjölfar þess að ung stúlka fór að skrifa bogg um reynslu sína af því í Varmárskóla í Mosfellsbæ. Linda Samsonar Gísladóttir vekur athygli á skrifum hennar á sínu bloggi og segir frá eigin reynslu. Við í minni fjölskyldu höfum ekki farið varhluta af þessu því systursonur minn var beittur mjög grófu ofbeldi í sínum skóla en skólastjórinn kaus að líta framhjá því. Það yrði of langt mál að rekja þá sögu en frá upphafi var ljóst að sá vanhæfi maður hafði ákveðið að um væri að ræða leik sem hefði farið úr böndunum og allir ættu bara að vera góðir og glaðir. Hann gat ekki skilið af hverju fjölskylda fórnarlambsins var ekki sæl og ánægð með það. Það nægir að nefna það dæmi að hann hélt því fram að sá sem leiddi hópinn hafi verið of lágvaxinn til að geta sparkað í fórnarlamb sitt. Þegar hann var þá inntur eftir því hversu hávaxinn drengur þyrfti að vera til að sparka í hnésbæturnar á öðrum pilti sem var 160 cm á hæð var svarið að móðirin sem spurði væri svo æst og öfgafull að ekki væri við hana talandi. En það sem ég vildi aðallega rekja var að skömmu eftir þetta aflaði ég mér upplýsinga um eineltismál og skrifaði grein í Vikuna um tvær stúlkur í Svíþjóð sem höfðuðu mál á hendur skólayfirvöldum vegna ofbeldis sem þær voru beittar í skóla og hafði haft áhrif á allt þeirra líf. Þegar ég skrifaði greinina var máli annarrar ekki lokið en í hinu málinu hafði fallið dómur þar sem bótaskylda skólans var viðurkennd en ekki talið að færðar hefðu verið nægilegar sönnur á að skólinn hefði ekki gert allt sem í hans valdi stóð til að koma í veg fyrir ofbeldið. Ég hef aldrei skilið af hverjuviðbrögð við greininni voru jafnlítil og raunin varð því þarna er um tímamóta dóm að ræða. Það er sem sagt viðurkennt að samkvæmt okkar lögum eru skólayfirvöld bótaskyld sinni þau ekki skyldu sinni gagnvart fórnarlkömbum eineltis. Í raun þyrfti ekki annað en að höfða prófmál hér og þá má einnig hugsa sér að hægt væri að höfða einkamál gegn kennara sem ekki stæði sig. Kennarar og skólastjórar eru rétt eins og læknar bótaskyldir sannist á þá afglöp í starfi. Ég vona að einhver verði til þess að höfða slíkt mál hér á landi því ég hef þá trú að einelti þrífist aldrei í skólum nema með samþykki þeirra sem stjórna þeim. Ég hef nefnilega séð dæmi um hvoru tveggja. Þegar þessi frændi minn sem um var rætt hér að ofan hafði hrökklast úr sínum gamla skóla bar á því að börnin í þeim nýja vildu útiloka hann líka eins og oft er raunin með eineltisfórnarlömb því þau eru svo beygð og brotin eftir reynslu sína. Þar var strax brugðist við og áætlun fór í gang sem breytti öllu fyrir hann og það sem eftir var hans skólagöngu var ánægjulegur tími. 

Mikilvægi undirfata

Um daginn var ég að taka til í nærfataskúffunni minni. Nauðsynjaverk svona í byrjun nýs árs. Þá rifjaðist upp fyrir mér að þegar ég var barn fékk ég eitt sinn ráðleggingu sem hefur vafist mjög fyrir mér síðan, enda af heimspekilegum toga. Ég var að leika við nokkuð eldri stelpu sem bjó í sömu blokk og varð fyrir því að hella niður á peysuna mína kakómalti úr flösku. Við skutumst því heim til mín svo ég gæti skipt um föt og þegar ég fór úr sá hún að nærbolurinn minn var rifinn við handholið. Þá kvað hún: „Bolurinn þinn er rifinn. Maður á aldrei að vera í rifnum eða skítugum nærfötum maður veit aldrei hvað getur skeð.“ Ég sagði ekkert en velti þessu alvarlega fyrir mér. Ég bar nefnilega ómælda virðingu fyrir þessari stelpu fyrst og fremst vegna þess að hún hafði gífurlegt sjálfstraust og taldi sig alla jafna hafa rétt fyrir sér. Á þessum árum trúði ég nefnilega að menn hefðu ekki svona bólgið sjálfstraust nema innistæða væri fyrir því en síðan þá hefur reynslan kennt mér að yfirleitt er  hlutfallið milli sjálfsálits og hæfileika öfugt. Þegar ég hafði hugsað um orð hennar litla stund sagði ég: „Af hverju á maður að passa upp á nærfötin?“ „Nú ef þú lendir í slysi eða deyrð eða eitthvað þá viltu ekki vera í ógeðslegum nærfötum.“ „Varla er maður á nærfötunum þegar maður kemur á fund skaparans,“ stundi ég alveg græn og gáttuð. „Nei, en hugsaðu um læknana asninn þinn. Ef þú lendir í slysi eða svoleiðis heldur það sé ekki nóg fyrir þá að koma að slíkum hörmungaratburði þótt þeir þurfi svo ekki að horfa upp á fólk í viðbjóðslegum nærfötum.“ Við þessum rökum átti ég auðvitað ekkert andsvar því að sjálfsögðu er ekki á áfall læknanna bætandi þegar þeir þurfa að sinna dauðsföllum. Ég er svo ekki frá því að fleira af nærfötunum í skúffunni hafi ratað í ruslapokann eftir þessa upprifjun en endilega var ætlunin þegar skúffan var opnuð.

Heilarandi og annað gott

Ég hef ekki bloggað ansi lengi og spyr bara eins og kerlingin forðum: Ætli ég hafi nú loksins lært að þegja? Nei, ég held varla. Hins vegar hrundi tölvan mín og enn er ekki útséð um hvort borgar sig að gera við hana eður ei. Ég hef því lítið getað farið á Netið nema hér í vinnunni og ekki gengur alltaf vel að stela stundum til að skrifa blogg meðan blaðið krefst þess að einhver skrifi það. Ég vil byrja á að óska öllum bloggvinum mínum gleðilegs árs og þakka þeim fyrir allar kveðjurnar sem sannarlega voru kærkomnar. Um daginn var ég svo að rifja upp þann forna sið að skilja eftir heilaranda í rólunni eða sætinu þegar maður stóð upp sem maður tíðkaði mjög hér á árum áður. Ég stóð sem sagt í þeirri meiningu að heilarandi væri einhver hluti heilans sem hefði þá náttúru að  hann gæti stokkið úr höfði manns og litið eftir svo lítilvægum hlutum sem sætinu ef maður þyrfti að skreppa frá. Magga systir hélt að þetta væri heilarönd en það var ekki fyrr en við systur vorum orðnar ansi stórar og fullorðnar að við uppgötvuðum að það var heilagur andi sem beðinn var fyrir sætið en ekki hinn árvökuli heilarandi eða hin síkvika heilarönd. Ég vona hins vegar að heilarandar og heilarendur landsmanna megi virka vel á komandi ári ekki veitir af.